خدايى كه پديدآرنده و آفرينندهء ابداعى و ابتكارى آسمان‌ها و زمين است ، خدايى كه فرشتگان را رسولانى داراى بال‌هاى دوگانه و سه‌گانه و چهارگانه قرار داد تا رسالت تدبير عالم تكوين ، و وحى و الهام در عالم تشريع را انجام دهند . او هر چه را بخواهد در آفرينش مىافزايد و در جهان هستى توسعه مىدهد . مثلًا در مورد انسان‌ها عدد آنها را مىافزايد و يا عقل و علم و معرفت و كمال آنها را مىافزايد ؛ زيرا خداوند بر همه چيز تواناست و اين كه برخى اشياء را خلق مىكند و برخى را خلق نمىكند به جهت اراده و خواست اوست كه موافق حكمت و مصلحت مىباشد . [ رحمت و رزق فقط از خدا ] ( آيه 2 ) ( مَّا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا وَ مَا يُمْسِكْ فَلَا مُرْسِلَ لَه‌ُو مِن‌م بَعْدِه‌ِى وَ هُوَ الْعَزِيزُالْحَكِيمُ ) اعراب و لغت : يفتحْ در اين جا مضارع از مادهء فتح ، و در اين جا به معنى گشودن است . يفتح مانند يمسك مجزوم به ما كه از ادات شرط است مىباشد و كسرهء آن به خاطر التقاء ساكنين است . تفسير : هر رحمتى كه خداوند براى مردم بگشايد ( رحمت‌هاى مادى مانند باران و فراوانى آنچه انسان‌ها براى ادامهء زندگى مادى به آنها نياز دارند ، و رحمت‌هاى معنوى مانند علم و آرامش و ايمان و توفيق انجام اعمال صالحه ) هرگز آن را باز دارنده‌اى نيست و هر چه را باز دارد و منع نمايد هرگز آن را پس از او گشاينده‌اى نيست . يعنى هيچ كس قدرت ندارد آنچه را خدا ارسال كرده باشد ، امساك كند و نگه دارد ؛ و آنچه او باز گرفته ، ارسال نمايد ؛ همه در تحت ارادهء اوست . وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ : و او مقتدر غالب است در آنچه خواهد و هيچ كس با او منازعه